माझे विचार…

लागणारा वेळ:
४० मिनिटे

लागणारे जिन्नस:

भाज्या :
गाजर , फ्लॉवर, ब्रोकोली, लाल-हिरवी सिमला मिरची, पातीचा कांदा, कांदा, मटार, ग्रीन बीन्स, (आणि अजुन जे काही संपवायचे असेल ते! स्मित )

थोडेसे भाजलेले दाणे (नवर्‍याला प्रचंड आवडत असल्याने घेतले, ओरिजिनल रेसीपी मध्ये नव्हते)
५-७ लसणाच्या पाकळ्या बारिक ठेचून
वाळलेली लाल मिरची कुटून
कुकींग वाईन (असल्यास.) (माझ्याकडे नव्हती. मी थोडे व्हिनेगर+लिंबूरस घातले)

सॉस :
(तिखट) चिली सॉस,
सोया सॉस ( मी कमी सॉल्ट असलेला आणि अगदी थोडाच वापरला)
थाई स्वीट चिली सॉस
१/३ कप व्हेजिटेबल अथवा चिकन स्टॉक.
अर्ध्या लिंबाचा रस
चमचाभर मध ( गोड हवं असल्यास अजुन जास्त घेता येईल)
२ टीस्पून कॉर्न स्टार्च ४ टेबलस्पून पाण्यात मिसळून. (कॉर्न स्टार्च नसल्यास ४ टीस्पून मैदा घ्यावा)
क्रमवार पाककृती:

स्टर फ्राय सॉसः
सर्वप्रथम कढईमध्ये व्हेज /चिकन स्टॉक , चिली सॉस, सॉय सॉस, थाई चिली सॉस, लिंबाचा रस घालून गरम करत ठेवणे. रेसीपीमध्ये मधही यातच घेण्यास सांगितला होता. परंतू तो गरम करू नये असे वाचले असल्याने मी तो शेवटीच मिक्स केला.
या वरील मिश्रणाला थोडी उकळी आली की ठेचलेला लसूण व पाण्यात मिक्स केलेले कॉर्न स्टार्च घालणे.
कॉर्न स्टार्चमुळे सॉस थोडा घट्ट झाला की हे मिश्रण बाजूला ठेवून देणे.

स्टर फ्राय भाज्या :
थोडेसेच तेल घेऊन त्यावर सिमला मिरची, दाणे घालणे. दाणे थोडे परतले गेले की बाकी सर्व भाज्या अ‍ॅड करणे.
थोडासा चिली सॉस, सॉय सॉस, कुकींग वाईन / व्हिनेगर + लिंबूरस घालणे.
तसेच थोडी वाळलेल्या मिरचीची पूड घालून झाकण ठेवून शिजवणे.
हे झाल्यावर वर तयार केलेला स्टर फ्राय सॉस या भाज्यांमध्ये मिसळून एकजीव करून त्याची वाफ काढणे.

झाले तयार थाई व्हेजी स्टर फ्राय ! स्मित
चव : लिंबामुळे आंबट, सॉय सॉस मुळे खारट, चिली सॉस व स्वीट चिली सॉस मुळे गोड-तिखट व मधामुळे गोड अशी एकत्र अफलातून लागते! स्मित

या बरोबर मी चिकन लिंग्विनी पास्ता/नुडल्स केला होता. त्याची रेसीपी छोटीच असल्याने इथेच देते.

गव्हाचे लिंग्वीनी नुडल्स मीठ असलेल्या पाण्यात शिजवून घेतले.
नुडल्स साठी रोस्टेड चिकनचे पीसेस(फ्रोझन आणले) कॉर्न स्टार्च व सॉय सॉसच्या मिश्रणात मॅरिनेट केले.
व्हेज हवे असणार्‍यांनी ही स्टेप गाळली तरी चालेल.
पॅनमध्ये थोडे तेल गरम करून सिमला मिरची, पातीचा कांदा, थोडा साधा कांदा परतून घ्यावा.
मॅरिनेट केलेले चिकन (स्टार्चसकट टाकले तरी चालेल) व थोडास्सा चिली सॉस घालून एक वाफ काढावी.
व शिजवलेले लिंग्विनी नुडल्स मिसळून एक वाफ काढली. (सॉय सॉस असल्याने मीठ टाकायची गरज पडत नाही)

thai stir fry with chicken liguine

वाढणी/प्रमाण:
२ जणांनी भरपेट एव्हढेच खाल्ले तर एकावेळेस पुरेल.

अधिक टिपा:
पटकन करा व मटकवा ! स्मित

माहितीचा स्रोत:
स्टर फ्राय अबाऊट.कॉमवरून व लिंग्विनी स्वप्रयोग.

Popularity: 16% [?]

शनीवार उजाडला.. उजाडला कसलं उलटलाच म्हटले पाहीजे, तेव्हा आम्ही जागे झालो व आता कुठेतरी गेलेच पाहीजे भटकायला असे विचार सुरू झाले.. आधी विचार केला मस्त आवरून मालिबूला जाऊ, बीचवर वेळ घालवू व तेथील नेपच्युन’स नेट मध्ये जेवून भटकत भटकत परत येऊ.
जसा प्लॅन तयार होईल तोच प्लॅन एक्झीक्युट करणे म्हणजे आमच्या दृष्टीने पाप असल्यासारखे वागतो आम्ही दोघं! बाहेर पडलो, ते मालिबूच्या उलट्याच दिशेला! सॅन्टा बार्बराला.. दोन्ही लाडक्याच जागा! ही काय नाहीतर ती काय..
१०१ वर प्रचंड ऊन व झळा बसत होत्या. वाटलं हे अवघड होणार आहे. इतक्या उन्हाचे बाहेर पडणे आजकाल नकोच वाटते. असं मनात म्हणतीय तोवर गाडीने व्हेन्च्युरा मागे टाकले व त्याच वेळेस ढगांनी सूर्याला ! जसा जसा डोंगराचा चढा रस्ता आला तसा डावीकडे समुद्र दिसू लागला. [...]

Popularity: 19% [?]

This is absolutely the most aimless post of my blog. I know. Because I neither have any subject in my mind, nor I have any inspirational incident happened in my life so that I can pen it down before it rubs out of my memory. NO ! absolutely nothing..

Its not like there is nothing happening in my life. There are so many interesting things happening, I have read many interesting book in past few days. But I just do not have slightest piece of enthusiasm to write anything about it. I wonder why is it so? Can I not write down whatever thought come and go in my mind? nope that’s not true. I have always written whenever and whatever thought crosses my mind. I could not stop that ‘urge’ to write them down in past. Then why is it not the case now a days?  Have I not remained that sensitive person like I was before? I don’t think so. I still get ‘ganga-yamuna’ in my eyes watching dumbest senti scene in movies or even reality shows just like before. I get same offended when I make silly mistakes while talking, cooking, studying etc.  Yes I am just the same craziest sensitive person like I was, before this so called writer’s block hit me hard.. Then what the hell is stopping me to write any bull**** I want? [...]

Popularity: 12% [?]

आज मी खरंतर क्म्प्लीट वेगळ्या विषयावर लिहायला बसले होते. पॅशन्स, आवड्निवडी , माझी नाटकं, ऍक्टींग, डान्स, बॅडमिंटन, थ्रोबॉल.. हे सगळं आठवता शाळा आठवली.. मग अर्थातच माझे लहानपण असा आवडता विचार सुरू झाला..  मनातल्या मनात विचार करायचा कंटाळा आला, एकट्यानेच किती बडबडायचे ना? त्यामुळे म्हटलं (खोटा/व्हर्चुअल का असेना) कागद बराय. निदान मोनोलॉगच्या ऐवजी डायलॉग्स होतायत असे तरी वाटेल.

आज मी अगदी दिल खोलके स्मृतीरंजन करणार आहे. (हे मराठी साईट्स वाचून काय भलतेच शब्द आठवतात.. स्मृतीरंजन कस्लं आलं डोंबलाचे!) असो.
मला किती लहानपणचे आठवतंय असा खेळ करून पाहायची इच्छा झाली एकदम. बहुतेक बालवाडी. अभिनव शाळेत मी होते. तो मरूनीश लाल युनिफॉर्म, फुग्याच्या बाह्या, पांढरे मोजे, लाल वेल्क्रोचे शूज, भरपूर पावडर लावलेली चब्बी चब्बी गालांची मी व डोक्यावर पांढरा हेअरबॅंड व मोगर्‍याचा गजरा, हातात लालच प्लॅस्टीकची जाळीजाळीची डब्याची (स्टीलचा, डबलडेकर डब्बा! )  व वॉटरबॉटलची पिशवी.. हे तयार होणे, तो सगळा युनिफॉर्म, तो घ्यायला गेलो होतो ते डेक्कनवरचे पूर्ण पोषाख, शाळेत शूज घ्यायला गेलो असताना माझ्या अवाढव्य पायाचा साईझ पाहून पहिलीतल्या मुलाचे शूज मला देणे. सर्व आठवतंय!! कसलं क्युट! तेव्हा आमचा गृप फोटो काढलेला देखील आठवतोय. तो तर महा गोड आहे. इथे द्यायचा मोह होतोय. [...]

Popularity: 17% [?]

Wow !! मला काय लिहावं सुद्धा सुचत नाहीये ! भयंकर आनंद झालाय!
गेली कित्येक वर्षं मी शोधत असलेल्या सई परांजपेच्या ’साझ’ पिक्चरची गाणी निदान युट्युबवर का होईना सापडली!
आत्ता तेच वाजतंय – क्या तुमने है कहे दिया.. क्या मैने है सुन लिया.. तुम ही कहो, अब मै कहू.. क्या!

किती वर्षं मागे गेले मी एका गाण्यात! हा पिक्चर – १९९७ चा. त्याचसुमारास तो टीव्हीवर लागला होता. आय थिंक तो थिएटर्स मध्ये प्रदर्शित झालाच नाही की काय कोणास ठाऊक! खूप कॉन्ट्रोवर्सी निर्माण झाली होती म्हणूनच असेल. असो. तर तो पिक्चर किती कैक कारणांनी बघावासा वाटत होता.

• तथाकथित लता मंगेशकर व आशा भोसलेच्या नात्यातील गुंतागुंत त्यात दाखवल्यामुळे.
• शबाना आझमी व अरूणा इराणी लीड रोल मध्ये.
• झाकीर हुसेनचे संगीत !!!!
• झाकीर हुसेन ऍक्टर म्हणून!

एकदाचा तो टीव्ही वर दाखवला. आणि मी तेव्हा लगेचच व्हीसीआर सरसावून बसले होते, व आख्खा मुव्ही मी रेकॉर्ड केला होता.
व नंतर अगणित वेळा पाहिला. [...]

Popularity: 16% [?]

सर्वांना नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा!!

ही आमची गुढी! प्रचंड उत्सुकता होती, कारण या वेळेच्या भारतवारी मध्ये खास काठी घेऊन आले होते. मागच्या वर्षी केवळ काठीमुळे अडून राहीले होते! [...]

Popularity: 14% [?]

बापरे ! मागच्या पोस्टमध्ये लिहील्याप्रमाणे ब्रेक घेतीय म्हटल्यावर आई आणि नवरा उखडलेच माझ्यावर !! खरंतर लिहीणं बंद करणे नाही जमणारे मला. ते तसे मी करणारही नव्हते. वैयक्तिक डायरीवर तर लिहीलेच असते, जे मनात येते ते. पण त्या दिवशी उबग आला ब्लॉगिंगचा /इंटरनेटचा.
असो. त्या दोघांसाठी तरी मी हा ब्लॉग चालूच ठेवणार. आणि ही मी बसलीय ब्लॉगवर काहीतरी खरडायला. परत. नव्याने !

तरीही विषय नाहीच सुचते. नंतर लिहीते पुढे कधीतरी.

Believe me, This is not (let-it-be-good-or-bad-anything-is-good-kind-of) publicity stunt! Someone actually thought of that.. LOL
I was really frustrated with internet. and now am back on track.  Duh..

Bhagyashree.

Popularity: 14% [?]

सॅच्युरेशन…
इंटरनेट, ब्लॉग्स, टेम्प्लेट्स,कमेंट्स, नवीन ब्लॉगपोस्टचा विषय…
…
अजीर्ण झालंय अगदी.
हल्ली काही म्हणजे काहीच सुचत नाही लिहायला.
अगदी “काहीही” सुद्धा नाही!
जवळजवळ रोजच हे पान उघडून बसतीय.
पण एक शब्द देखील उमटत नाहीये.
विचित्रच फेज म्हणायची ही.

अचानक असे वाटू लागलेय, डोक्यात येणारा प्रत्येकच विचार हा कागदावर लिहीण्याची गरज नसते.
किंवा प्रत्येक गोष्ट, आवडती लिंक, व्हीडीओज शेअर करत बसल्याने काय वेगळं होणार? इंटरनेटच्या जगात आज नाहीतर उद्या ती कोणालातरी आवडलेली गोष्ट पसरतेच वार्‍यासारखी. मग आपण त्या वाहत्या गंगेत हात धुतल्याने काय (चांगला) फरक पडतो?
आवडती पुस्तके,चित्रपट, सिक्रेट रेसिप्या,दैनंदिन जीवनात येणारे अनुभव लिहीणारे कितीतरी आणि चांगले ब्लॉग आहेत.

मग मी लिहून काय वेगळं होतंय.
आणि यापेक्षा वेगळं मला काय येतं?
त्यामुळे नकोच ते.
ब्रेक घेते आता.
जाऊदे.

कदाचित पुढच्याच आठवड्यात लिहीन किंवा नाहीच लिहीणार.
तात्पुरता टाटा सर्वांना.

Popularity: 24% [?]

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय.

मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस..

पाऊस.. !

का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद..

लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता..

पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा सायकलवरून निघायचो. माझा व मानसीचा रेनकोट अगदी स्सेम ! खरंतर कोणाएकीकडेच असता तर तो फार युनिक पीस झाला असता! पण असो. आम्हा दोघींकडे सारखाच “युनिक”(?) पीस होता!! (माझ्यामते) पीस्ता व (मानसीच्यामते) नीळा असलेला तो जाडसर व थोडा ट्रान्स्परंट रेनकोट अम्हाला फार आवडायचा! त्यामुळे साहजिकच पावसाची वाटच बघायचो आम्ही! आणि नंतर दोघींनी सेम रेनकोट घातलाय, किती मंद दिसत असू , म्हणून खिदळत जाणे तर नेहेमीचेच. पाऊस म्हटला की नळस्टॉपचा रस्ता, संध्याकाळची गर्दीची वेळ, तरीही गर्दीतसुद्धा जसं काही रस्त्यावर आम्हीच फक्त आहोत अशा आविर्भावात सायकल हाकणार्‍या आम्ही , मैत्रिणींनी(?????) माझे ओले कुरळे केस पाहून म्हटलेले “ओ हसीना जुल्फोवाली” गाणे?!?!,  ते वेड्यासारखे खिदळणे, पावसाळ्यातल्या सायकलीचे ब्रेक्स कामातून गेले असतानाच्या सायकल-रेसेस… huh.. काय काय नाही आठवत ? कसं पावसाला पाहून, हे आठवून वेड लागणं शक्य नाहीये?

७-८वीत असताना, एकदा असाच मुसळधार पाऊस आला होता. सावनी मला भिजायला बोलवायला आली होती. मी गेले. ती मी व दिप्ती. कॉलनीतून उन्हात फिरत असल्यासारख्या धोधो पावसात चालत गप्पा मारत फिरलो होतो. व नंतर सावनीच्या घरच्या गच्चीवर जाऊन पाय बुडतील एवढ्या पाण्यात मांडी घालून मी त्यांना मृत्युंजय कादंबरी व कर्णाची झालेली उपेक्षा यावर अनेक तास लेक्चर दिले होते.. !

११-१२वी मध्ये असताना, पहिल्या पावसाला, आख्खा क्लास, शिक्षकांसकट, ग्राउंडवर जमून पावसात भिजला होता ! पावसातच बास्केटबॉल अन काय काय गेम्स खेळलो होतो.. शिवाय अजुन मजा.. घर आणि कॉलेजमध्ये केवळ ४ बिल्डींग्सचे अंतर असल्याने मी नेहेमी आरामात भिजतच घरी यायचे. कॉलेजम्धल्या १-२ ओळखीच्या मुलांनी माझे घर माहीत नसल्याने चक्क तेवढ्याश्या अंतरावर लिफ्ट हवीय का विचारल्यावर मी केवळ खदाखदा हसून त्यांना समोरचे माझे घर, माझे आई बाबा सुद्धा दाखवल्याचे आठवतेय!! )

थोडं मोठं झाल्यावर, इंजिनिअरिंगचा पाऊस वेगळाच होता. मैत्रिणींबरोबर कुठेतरी हॉटेल मध्ये बसून चहा पीत गप्पा मारणे हेच मुख्य आमचे काम. पावसाच्या बॅकग्राऊंडवर गप्पा अगदी खुलतात! वर्तमानकाळात न जगायचा तो काळ ! कायम भविष्याची चिंता व स्वप्ने.. कदाचित स्वप्नेच जास्त..!
मी व  स्वीटी, माझ्या स्कुटीवरून रेनकोट न घालता चिंब भिजत जाणे हा दुसरा उद्द्योग ! नंतर मी परत तशी कधी भिजले की नाही, पडणार्‍या त्या पावसाच्या पाण्याला कधी इतकी मनापासून भेटले की नाही कोणास ठाऊक ! कॉलेजचे दिवस म्हणूनच सतत आठवतात.. इंस्टिंक्ट्सवर डिंपेंड होऊन सर्वात वेडगळासारख्या गोष्टी आपण तेव्हा करतो, ज्या नंतर आपण प्रॅक्टिकल वागण्यात मिस करत बसतो..

आणि आता हा.. कॅलिफोर्नियातला पाऊस. कधी मधी उगवणारा. दुष्काळी कॅलिफोर्नियाला दिलासा देणारा. वाळलेले गवत, झाडं लखलखीत पुसून हिरवी करणारा.. त्याचबरोबर आपली मनं देखील हिरवीगार करणारा.. पूर्वीसारखे भिजायचा प्रयत्न करायला गेलो तर अतिशय थंडगार पाणी येणार चेहेर्‍यावर..!

त्यामुळे बरेचदा घरातल्या खिडकीतूनच पाहायचा हा पाऊस..

पण म्हणून काय झाले?
पाऊस तो पाऊसच !
वेड लावणारच तो !!

Popularity: 40% [?]

नमस्कार वाचकहो..

सद्ध्या भारतवारीवर असल्यामुळे ब्लॉगिंग अगदी बंदच आहे. तिथे अमेरिकेत केव्हढाल्ला रिकामा वेळ असतो आणि  इथे कसा वेळ जातो हेच कळत नाही! 

असो..

आता भारत वारी संपतही आली त्यामुळे जिवश्च-कंठश्च मैत्रिणीची आठवण यावी तशी ब्लॉगची आठवण आली ! पेंडिंग कमेंट्स पाहताना लक्षात आले की , मंदार आणि अनिकेत* या दोघा ब्लॉगर्सनी मला एका प्रश्नावलीसाठी टॅग केलं आहे त्यामुळे ते कळल्याबरोबर व वेळ मिळाल्याबरोबर लगेचच ब्लॉग उघडला..

* एक छोटी मिस्टेकची दुरूस्ती .. मंदार आणि विरेंद्र या दोघांनि टॅग केले होते. कमेंट्स पाहून लेख लिहायला घेईपर्यंत नावांचा गोंधळ केला..

८-१० दिवसांत नियमित ब्लॉगिंग सुरू होईलच असे दिसते आहे..
तेव्हा भेटू परत..

तोवर ही माझी उत्तरं ! [...]

Popularity: 32% [?]

माझ्या परवा लक्षात आले, मी  डीसी मध्येच अडकून पडलीय की! अज्जुन  पुढे किती पल्ला गाठायचा आहे .. बापरे..  डीसी नंतर , निनादची युनिव्हर्सिटी, न्युयॉर्क, नायगरा इतके सगळे पाहीले. सगळ्यावरच लिहीन असे नाही , पण पुढे सरकले पाहीजे आता. मलाही बोर व्हायला लागले आता इतके निवांतपणे लिहीणे..

ओके.. So, मॉन्युमेंट झाल्यावर आमच्यात त्राण नव्हते. दिवस संध्याकाळकडे कलू लागला तसे आम्ही निघालो. आता व्हाईट हाऊस पाहून पटकन मेट्रो पकडायची असे ठरवले. जवळच आहे असे वाटणारे व्हाईट हाऊस चांगलंच लांब होते. कसे तरी लंगडत, थांबत थांबत गेलो एकदाचे तिकडे ! खरं म्हणजे मी आपले दिल्लीतले राष्ट्रपती भवन सुद्धा पाहीले नाहीये त्यामुळे व्हाईट हाऊस म्हटल्यावर मी कंटाळा टाकून परत फ्रेश झाले. चुकून माकून ओबामा दिसलाच तर बरंय ना? [...]

Popularity: 42% [?]