आज मी खरंतर क्म्प्लीट वेगळ्या विषयावर लिहायला बसले होते. पॅशन्स, आवड्निवडी , माझी नाटकं, ऍक्टींग, डान्स, बॅडमिंटन, थ्रोबॉल.. हे सगळं आठवता शाळा आठवली.. मग अर्थातच माझे लहानपण असा आवडता विचार सुरू झाला..  मनातल्या मनात विचार करायचा कंटाळा आला, एकट्यानेच किती बडबडायचे ना? त्यामुळे म्हटलं (खोटा/व्हर्चुअल का असेना) कागद बराय. निदान मोनोलॉगच्या ऐवजी डायलॉग्स होतायत असे तरी वाटेल.

आज मी अगदी दिल खोलके स्मृतीरंजन करणार आहे. (हे मराठी साईट्स वाचून काय भलतेच शब्द आठवतात.. स्मृतीरंजन कस्लं आलं डोंबलाचे!) असो.
मला किती लहानपणचे आठवतंय असा खेळ करून पाहायची इच्छा झाली एकदम. बहुतेक बालवाडी. अभिनव शाळेत मी होते. तो मरूनीश लाल युनिफॉर्म, फुग्याच्या बाह्या, पांढरे मोजे, लाल वेल्क्रोचे शूज, भरपूर पावडर लावलेली चब्बी चब्बी गालांची मी व डोक्यावर पांढरा हेअरबॅंड व मोगर्‍याचा गजरा, हातात लालच प्लॅस्टीकची जाळीजाळीची डब्याची (स्टीलचा, डबलडेकर डब्बा! )  व वॉटरबॉटलची पिशवी.. हे तयार होणे, तो सगळा युनिफॉर्म, तो घ्यायला गेलो होतो ते डेक्कनवरचे पूर्ण पोषाख, शाळेत शूज घ्यायला गेलो असताना माझ्या अवाढव्य पायाचा साईझ पाहून पहिलीतल्या मुलाचे शूज मला देणे. सर्व आठवतंय!! कसलं क्युट! तेव्हा आमचा गृप फोटो काढलेला देखील आठवतोय. तो तर महा गोड आहे. इथे द्यायचा मोह होतोय.

सगळ्यात उजवीकडची खालच्या रोमधली मी. [टॅग करणार्‍याने फारच चित्रकला केलीय त्याबद्दल सॉरी! पण माझ्याकडचा फोटो सापडणे फार मुष्कील आहे.. ]

असो..  तेव्हाच्या प्रगतीपुस्तकावरचे शेरे मला अजुन आठवतात. आठवतात म्हणजे मी वाचते ते. अजुनही जपुन ठेवलंय ते. वेल, त्याला प्रगतीपुस्तक म्हणणे फारच रखरखीत आहे. इतकं गोड पुस्तक आहे ते. मी मोगरा ग्रुपमध्येच होते वाट्टं. बाईंनी लिहीले होते की ही फार मिक्स होत नाही, एकटीच खेळत असते. सर्व वार, आकडे, रंग ओळखू येतात. सगळ्यांसमोर येऊन गाणी म्हणणे आवडत नाही. बुजते फार. थोडक्यात मोकळी होत नाही पटकन. तेव्हढं पाहा असं पालकांना सांगितले होते. मला कमाल याची वाटते, की त्या बाईंनी माझा स्वभाव किती परफेक्ट ओळखावा? मी अश्शीच आहे! तेव्हाही मी मुलांच्यात जाऊन खेळण्यापेक्षा एकटंच चित्र रंगवणे, नाहीतर चिकटकाम करणे अशा गोष्टीत इंटरेस्ट घ्यायचे. पुढेही जरा तसेच. अभिनव मध्ये मी ६ वी पर्यंत होते. माझे मित्र-मैत्रिणी म्हणजे – माझ्या शेजारीच बसायच्या म्हणून दिप्ती,बेला मैत्रिणी व एकाच कॉलनीत राहयचो म्हणून आया एकत्र शाळेत पाठवायच्या त्यामुळे झालेले मित्र – ओंकार किशोर. बस्स.. बाकी सर्वांशी बोलत बिलत असीन मी. पण तेव्हा मला मैत्र यांच्याशीच वाटायचे. तसे आजूबाजूला बसणारे देखील माझे फ्रेंड्स होते. माझा मैत्रीचा पल्ला कधीच एक-दोन बेंचेसच्या पलिकडे का गेला नाही हे मला उमगत नाहीये! पण तसं आठवायला गेलं तर मागच्या बेंचवर बसणारा स्कॉलर जंगम(जंगम तू हे वाचत असशील बहुतेक!  ) त्याच्या शेजारी कोण बसायचे आठवत नाही. पण आम्ही एका तासाला जोक्सचे पुस्तक वाचत बसलेलो आठवतंय. किंवा हात फ्रॅक्चर झालेला राजे. अभिनव व पुढे गरवारेला देखील सेम वर्गात , मागच्याच बेंचवर बसाणारा आल्हाद, जबरी लंगडी खेळणारी स्नेहा, प्राची व दिप्ती नावाच्या असंख्य मुली, एकाच रिक्षेतली माझ्यासारखेच कुरळे केस असणारी पुजा, देविका, सायली दिप्ती या जिवाभावाच्या मैत्रिणी, चब्बी गालांची स्वाती, एक(की दोन) ट्विन्सही होत्या नाव विसरले.. .. कितीतरी..  [ अजुनही मला अभिनवचे क्लासमेट्स दिसले की वाटतं मला ओळखत तरी असतील का ते? पण ओळखतात हे ऐकून अजुन मजा वाटते!]  हा फोटो पाहून हे सगळे आठवले.. अवघडे ब्वॉ..

अभिनवचे दिवस फार सही होते. आमच्या कॉलनीतले सगळेच अभिनवला जायचे. त्यामुळे धमाल होती. सकाळी सगळे एकाच फाटक बाईंकडे इंग्लिशच्या क्लासला जायचो. मी,ओंकार,किशोर,बॅडमिंटन चॅम्प विशाखा , माझी बर्थ डेट शेअर करणरा सुरजित, आणि गरवारेची सावनी.. सकाळचा क्लास झाला की घरी येऊन जेवून दुपारी १२ ला शाळेला निघायचे. मी ओंकार किशोर चालत जायचो. ते दोघं अगदी जिवश्च कंठश्च मित्र. कदाचित मला मधेच आईने त्यांच्या बरोबर पाठवण्याने वैतागलेही असतील! पण २-३ वर्षं गेलो एकत्र आम्ही. रस्त्याने गप्पा मारत, उड्या मारत शाळेला जायचे. थोडं मोठं झाल्यावर तर मला आठवतंय शाळेपाशी आल्यावर आम्ही रस्ते वेगळे करायचो. बाकीची मुलं हसू नयेत म्हणून.. लोल काहीही वागायचो तेव्हा! ..

नंतर शाळा बदलली. व गरवारेला आले. इथे कॉलनीतलीच ती सावनी मैत्रिण झाली. दोघी सायकलवरून जाऊ-येऊ लागलो.  शाळेच्या आधी संस्कृतचा क्लास. सावनीला संस्कृतचा तिरस्कार म्हणता येईल इतपत राग. मला आवडायचे पण टाईमपास जास्त प्रिय! मी रितसर क्लासची फी भरून वगैरे तो बुडवून तिच्या घरी टाईमपास करत बसायचे. :O नंतर अर्थातच समजले आईला. जबरी ओरडा बसला. व एकदाची जाऊ लागले रेग्युलर. [ आणि अर्थातच संस्कृत अजुन आवडू लागले! ती सुभाषितांची वही आत्ता इंडीया ट्रिपला मुद्दाम शोधून घेऊन आले..  ]
नववीच्या दरम्यान माझ्या शालेय मैत्र जीवनात एक पोकळी आली. सावनीला दुसरी मैत्रिण सापडली. व मी एकटी. केवळ एकच मैत्रीण जीवाभावाची करण्याची सवय महागात पडते हे तेव्हा समजायला हवे होते. पण समजले तर काय ना! चुका कशा होणार! प्रचंड एकटी पडले होते मी. [यात सावनीचा दोष अर्थात नाही. तो माझाच. ] पण मग नववी हे वर्ष फार विचित्र गेले. थोड्या काइंड ऑफ टवाळ बॅक-बेंचर्स मुलींशी  मैत्री करून मी अभ्यासाचे खोबरे केले. ते मला किती महागात पडले हे केवळ मलाच माहीत ! पण झाले खरे तसे. पण नशीबाने नववी संपता संपता मानसी मैत्रीण झाली [म्हणजे तीने स्वत:हून ओळख करून घेतली म्हणूनच. नाहीतर मी तेव्हढीच बुजरी तेव्हाही होते.. ] मानसी मैत्रिण झाली  ती झालीच.. अजुनही आम्ही घट्ट मैत्रिणी आहोत!
थोडा अभ्यास हळूहळू ट्रॅकवर येऊ लागला. व दहावीत अगदीच फजितवाडा होण्यापासून वाचले.

ही मानसी मला कशी भेटली बहुतेक मी मागे लिहीले होते. आमची मैत्री मायकेल जॅक्सनमुळे झाली! दोघींना (व बहुतेक आम्हा दोघींनाच) तो आवडायचा. व त्याच गाणी/कॅसेट्स/अल्बम्सची देवाण घेवाण करताना आमची मैत्री वाढली. केवळ जॅक्सन आवडतो या कारणामुळे तीनी मला भेटल्याच्या दुसर्‍याच दिवशी डेंजरस या अल्बमची ओरिजिनल कॅसेट आणून दिली होती! वॉव! हे म्हणजे सर्वात प्रेशस गोष्ट.. कशी काय माहीत नाही पण आमची मैत्री खूप टिकली. अजुनही.. किती वेगळ्या आहोत आम्ही. एकही विचार सारखे नाहीत म्हटले तरी चालेल! ती बरीच बंडखोर, खूपशी मॅच्युअर्ड, प्रॅक्टीकल तर मी बर्‍यापैकी कॉन्झर्व्हेटीव्ह, कंप्लिटली चाईल्डीश, इम्प्रॅक्टीकल व अती इमोशनल. धमाल होती.. रोज भांडायचो ! रोज ते मिटायचे. एकदा तर फालतू कारणावरून भांडल्यावर नंतर ती सॉरी म्हणायला आली -ते पण शाळेच्या ग्राऊंड समोरच्या प्लॅटफॉर्मवर आणि मी तीला माफ करायला तिला हसत हसत थोबाडीत मारली होती! शाळेतल्या सर्व मुला-मुलींसमोर..  अजुनही ती तो अपमान विसरली नसेल.. ))

हे आजचे असंबद्ध लिखाण शेवटी मानसी पुराणावरच येऊन थांबतंय असं दिसतंय. पण विचार केला तर ते तसंच आहे. ती माझी खरी पहीली जिवाभावाची मैत्रीण. शाळा – मैत्रीणी म्हटलं की तीच आठवते मला काय करू मी!  मला वाईट वाटते की मी पहिलीपासून गरवारे मध्ये नव्हते किंवा ती अभिनव मध्ये नव्हती. शाळेतला काळ सही असतो. तो नेमका आम्हाला १-१.५ वर्षंच मिळाला.. पुढे १०वीला आम्ही एकाच क्लासात नाव टाकलं. सिरियस्ली अभ्यास कसा करयचा हे बरचसं तिच्यामुळे कळ्लं. नाहीतर अस्मादिक जरा ’लक’ या गोष्टीवरच अवलंबून. एकदा वाचायचे व सोडून द्यायचे. परिक्षेत आठवेल ते आठवेल! तिच्यामुळे थोडा सिरीयस्ली अभ्यास केला. वेल थोडाच! त्याउलट मीच तिला अभ्यास सोडून फोनवर गप्पा मारायची सवय लावली !  अव्याहत गप्पा – बाबांनी फार पेशंस दाखवला त्या काळात! दर महिन्याचे फोनचे बिल पाहून नुसती मान हलवायचे !!  त्या आमच्या गप्पा नंतरही चालू राहील्या पुढे १०-१२ वर्षं!!  व नंतर मी लग्न करून USAला आले. किती रडली ती..

ओह गॉड.. इम्पॉसिबल आहे हे.. का अशी स्थित्यंतरं होतात माहीत नाही.. आत्ताच्या ट्रिपला मी २ महिने भारतात होते. पण आम्ही दोघी केवळ २ वेळाच भेटू शकलो. दोघींची लग्न.. सासर.. जबाबदार्‍या.. uh.. या सगळ्या प्रकरणांमधून मैत्री तशीच ठेवणं किती अवघड आहे! अर्थात मैत्री राहतेच हो.. पण ते रेग्युलर बोलणं, गप्पा, बरोबर  टवाळक्या करत फिरणे ! कसं शक्य होणार काय माहीत..

असूदे.. म्हातार्‍या झाल्यावर फिरू एफ्सी रोडवर.. त्यात काय एव्हढं!

Cheers to childhood and friendship !

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय.

मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस..

पाऊस.. !

का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद..

लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता..

पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा सायकलवरून निघायचो. माझा व मानसीचा रेनकोट अगदी स्सेम ! खरंतर कोणाएकीकडेच असता तर तो फार युनिक पीस झाला असता! पण असो. आम्हा दोघींकडे सारखाच “युनिक”(?) पीस होता!! (माझ्यामते) पीस्ता व (मानसीच्यामते) नीळा असलेला तो जाडसर व थोडा ट्रान्स्परंट रेनकोट अम्हाला फार आवडायचा! त्यामुळे साहजिकच पावसाची वाटच बघायचो आम्ही! आणि नंतर दोघींनी सेम रेनकोट घातलाय, किती मंद दिसत असू , म्हणून खिदळत जाणे तर नेहेमीचेच. पाऊस म्हटला की नळस्टॉपचा रस्ता, संध्याकाळची गर्दीची वेळ, तरीही गर्दीतसुद्धा जसं काही रस्त्यावर आम्हीच फक्त आहोत अशा आविर्भावात सायकल हाकणार्‍या आम्ही , मैत्रिणींनी(?????) माझे ओले कुरळे केस पाहून म्हटलेले “ओ हसीना जुल्फोवाली” गाणे?!?!,  ते वेड्यासारखे खिदळणे, पावसाळ्यातल्या सायकलीचे ब्रेक्स कामातून गेले असतानाच्या सायकल-रेसेस… huh.. काय काय नाही आठवत ? कसं पावसाला पाहून, हे आठवून वेड लागणं शक्य नाहीये?

७-८वीत असताना, एकदा असाच मुसळधार पाऊस आला होता. सावनी मला भिजायला बोलवायला आली होती. मी गेले. ती मी व दिप्ती. कॉलनीतून उन्हात फिरत असल्यासारख्या धोधो पावसात चालत गप्पा मारत फिरलो होतो. व नंतर सावनीच्या घरच्या गच्चीवर जाऊन पाय बुडतील एवढ्या पाण्यात मांडी घालून मी त्यांना मृत्युंजय कादंबरी व कर्णाची झालेली उपेक्षा यावर अनेक तास लेक्चर दिले होते.. !

११-१२वी मध्ये असताना, पहिल्या पावसाला, आख्खा क्लास, शिक्षकांसकट, ग्राउंडवर जमून पावसात भिजला होता ! पावसातच बास्केटबॉल अन काय काय गेम्स खेळलो होतो.. शिवाय अजुन मजा.. घर आणि कॉलेजमध्ये केवळ ४ बिल्डींग्सचे अंतर असल्याने मी नेहेमी आरामात भिजतच घरी यायचे. कॉलेजम्धल्या १-२ ओळखीच्या मुलांनी माझे घर माहीत नसल्याने चक्क तेवढ्याश्या अंतरावर लिफ्ट हवीय का विचारल्यावर मी केवळ खदाखदा हसून त्यांना समोरचे माझे घर, माझे आई बाबा सुद्धा दाखवल्याचे आठवतेय!! )

थोडं मोठं झाल्यावर, इंजिनिअरिंगचा पाऊस वेगळाच होता. मैत्रिणींबरोबर कुठेतरी हॉटेल मध्ये बसून चहा पीत गप्पा मारणे हेच मुख्य आमचे काम. पावसाच्या बॅकग्राऊंडवर गप्पा अगदी खुलतात! वर्तमानकाळात न जगायचा तो काळ ! कायम भविष्याची चिंता व स्वप्ने.. कदाचित स्वप्नेच जास्त..!
मी व  स्वीटी, माझ्या स्कुटीवरून रेनकोट न घालता चिंब भिजत जाणे हा दुसरा उद्द्योग ! नंतर मी परत तशी कधी भिजले की नाही, पडणार्‍या त्या पावसाच्या पाण्याला कधी इतकी मनापासून भेटले की नाही कोणास ठाऊक ! कॉलेजचे दिवस म्हणूनच सतत आठवतात.. इंस्टिंक्ट्सवर डिंपेंड होऊन सर्वात वेडगळासारख्या गोष्टी आपण तेव्हा करतो, ज्या नंतर आपण प्रॅक्टिकल वागण्यात मिस करत बसतो..

आणि आता हा.. कॅलिफोर्नियातला पाऊस. कधी मधी उगवणारा. दुष्काळी कॅलिफोर्नियाला दिलासा देणारा. वाळलेले गवत, झाडं लखलखीत पुसून हिरवी करणारा.. त्याचबरोबर आपली मनं देखील हिरवीगार करणारा.. पूर्वीसारखे भिजायचा प्रयत्न करायला गेलो तर अतिशय थंडगार पाणी येणार चेहेर्‍यावर..!

त्यामुळे बरेचदा घरातल्या खिडकीतूनच पाहायचा हा पाऊस..

पण म्हणून काय झाले?
पाऊस तो पाऊसच !
वेड लावणारच तो !!

परवा मिथूशी फोनवर बोलताना अपरिहार्यपणे विषय ११वी – १२वी पाशी आला. मग कलमाडी  ज्युनियर कॉलेज, आ्मचा ग्रुप असा फिरत  फिरत  अपरिहार्यपणेच SSK पाशी आला…
SSK ? काय आहे हे SSK??  तर , ते आहेत आमच्या सरांचे नावाचे इनिशिअल्स. S.S.Kulkarni ! Sunil S. Kulkarni !

इंजिनिअरींगला ऍडमिशन घेतली. सगळी नव्याची नवलाई संपली आणि थोड्याच दिवसात काहीतरी भयंकर नावं कानावर पडू लागली! M1, Graphics, App-mech इत्यादी. या सर्व विषयांना क्लास मस्ट आहेत असे हुषार मैत्रिणींकडून समजले. काही तर चक्क जाऊ सुद्धा लागल्या होत्या! आम्ही (म्हणजे मी, मिथू वगैरे) , इंजिनिअरिंगला तेही आवडत्या Computer Engineering ला ऍडमिशन मिळाल्याच्या आनंदात आणि एव्हरेस्ट सर केल्याच्या आविर्भावात बसलो होतो. परंतू सुवीने ऑल्रेडी क्लासेस सुरू केलेत म्हटल्यावर आम्हाला पण टेन्शनच आले. व चौकशा करून आम्हीही पैसे घेऊन गेलो SSK सरांच्या क्लास मधे ! ( आधी वगैरे पैसे भरल्याचे मला आठवत नाहीये , डायरेक्ट पहील्या दिवशी पैसे घेऊन गेलो.. )

आयडिअल कॉम्प्लेक्स !

आमच्या MIT कॉलेजच्या अगदी जवळ , आजूबाजूला भरपूर कट्टे, चहा, कॉफ्या प्यायच्या टपर्‍या, शेजारी ’झेस्ट’ नावाचे अतिशय उच्चभ्रू कॉफी हाउस आणि कॉम्प्लेक्सच्या खालीच “आई गं… ! “ नाही, मी नाही ओरडते.. आई गं , नावाचे चाट -जॉईंट होते ते.. चाट – जॉईंट ? फार मोठं नाव झाले.. त्याला आई गं च म्हणूया! तेच बेस्ट ! इतके सगळे पथ्यावर पडणार्‍या गोष्टी दिसल्यावर क्लास आवडायलाच पाहीजे ! मग सर कसे शिकवतात वगैरे राहीलं बाजूला ! पैसे भरून क्लास पक्का करून टाकला. पण बॅच कुठली मिळावी ? सकाळी ६.३० !! अरे देवा.. सकाळी ६.३० वाजता कोण्तरी इंजिनिअरिंग मॅथ्स १ शिकले असेल का? पण पर्याय नव्हता. आणि होकार भरला..

क्लासला जाण्यासाठी मिथू दुसर्‍या दिवशी सकाळी ६.१०ला वगैरे माझ्याकडे आली, तेव्हा मी झोपले होते !! बाबांच्या हाकांना दाद न देत ढाराढूर झोपणे हा माझा जन्मसिद्ध हक्क असल्यासारखा बजावायचे मी! शेवटी  कसेतरी घाईत आवरून घराबाहेर पडायलाच वाजले ६.२५ ! संपलं.. पहील्याच दिवशी उशीर ? सर महाशिस्तीचे असले तर काही खरं नाही ! घाईघाईने पोचलो आयडिअल कॉम्प्लेक्सला.. तर खाली मोठ्ठा घोळका गाड्यांवर बसलेला..  जवळ जवळ पावणे सात वाजले तरी सर आलेच नव्हते. हुश्श, वाचलो बुवा आज ! असं म्हणायच्या आतच कळले की This is very normal ! SSK सर कधीच वेळेवर येत नाहीत !! आता आम्ही आ च वासला! म्हणजे काय? मग एव्हढं टाईट शेड्युल, सतराशेसाठ ब्रॅंचेस, सगळी कडचा पोर्शन संपवतात कसे सर ?? उत्तर मिळाले : That’s SSK !!

जरावेळात खरंच सरांची मरून स्कॉर्पियो आली. ड्रायव्हर दिसला, मागे कोणीच दिसेना ? म्हटलं म्हणजे काय आता? ड्रायव्हरसारखे दिसणारे सद्गृहस्थच एसेस्के आहेत की काय ? पण नाही! ते मागच्या सीटवर झोपले होते .. )) बिल्डींगपाशी आल्यावर ताडकन उठून केस बिस नीट करून सर उतरले आणि मुलांमुळेच क्लासला उशीर होत असल्याच्या अविर्भावात कोणाएका कडे किल्ली देऊन सर्वांना वर क्लासरूममधे पिटाळले!! ) क्लासरूममधे बसल्यावर चक्क  त्यांनी माईक काढला आणि बोलू लागले !! पहीला धक्का हा! मॅथ्स शिकवायला माईक? बर्र… ते झालंच.. पुढचा धक्का म्हणजे चक्क विनोदी बोलत होते ते! आम्ही आपले हसतोय! तेव्हाच समजलं भारी मजा येणार या क्लासला!

सरांचे उशीरा येणं अगदी रोजचंच. सुरवातीला आम्ही दोघी वैतागायचो! पण उशीराच जावं म्हटलं तर नेमके त्या दिवशी सर वेळेत हजर ! वर काहीतरी कॉमेडी टोमणे ऐकून घ्या! त्यापेक्षा लवकरच जाऊन गप्पा मारूया असा चांगला निर्णय आम्ही घेतला! त्यातून आमच्या ११-१२वीच्या गृपलाही सांगितले, एसेस्केलाच या, आयडियलच्या सकाळच्या बॅचलाच या! पण माझ्या घराच्या जवळ राहणारे योगिता,विशाल आणि वरूणच आले. बाकी लोक्स दुसरीकडे गेले. मग तर काय ! रोजच्या भरपूर गप्पा! सकाळच्या थंडीत कुडकुडत गॉसिपिंग करायला काय धमाल येते ते सांगूच नाही शकणार मी! तरी आम्ही फार सज्जन मुलं. की बावळट म्हणायचे माहीत नाही! पण त्या गप्पांना बरोबर चहा असता तर अजुन मजा आली असती. पण असले खर्च निदान तेव्हा तरी व्हायचे नाहीत. आणि त्यातून एसेस्के नक्की कधी येतायत कोणाला ठाऊक??चहा प्यायला जायचो आणि नेमके यायचे ते..

खरं आता विचार केल्यावर वाटतं, एसेस्केंचे फक्त उशीरा येणंच लक्षात राहतंय. पण मुळात किती उत्तम शिकवायची कला होती त्यांच्याकडे?? माईक घेऊन, समोरच्या पहिल्या बाकड्यावर बसून, अमिताभाअरखी पांढरी फ्रेंच दाढी असलेले ते काहीतरी जोक्स टाकायला लागले की हशा उसळायचा अगदी ! त्यांची बरीच वाक्यं मी आता विसरले. पण एखाद्याने फालतू मिस्टेक केली की ते अगदी साधूच्या थाटात शाप देणार, तेही माईकवरून : “ए इंजिनिअर/टोणग्यांनो शाप देऊ का रे??” , ” तुझा एम१ ४ वेळा राहणार बघ!!”, “(फळ्यावर गणित सोडवत) एक-दोन-तीन-चार स्टेप्स मधे गणित पूर्ण!” किंवा “हे मूल माठ आहे! “ कधी म्हणणार: ” कळतंय का टोनीलाल? की आयवा जातंय?” [ आयवा जातंय म्हणजे टॅन्जंट जातंय!! ) ]
एरवी क्लासला उशीर झाला म्हणून फोन केला की सर म्हणणार : “अरे फ्लायोव्हरपाशीच आहे बघ, ५ मिनिटात येतो!” (येतात पाऊण तासानी).  बाकी बरीच या ओर्कुटच्या कम्युनिटीत आहेत. जरूर वाचा! )

त्यांच्यामुळे मला एम१ कधीच अवघड वाटला नाही! अगदी हसत खेळत क्लास पार पडला, गप्पा-गॉसिपिंग झाले, क्लासमध्ये विनोद झाले, कधी कधी ते आम्ही गणित सोडवत असताना गाणंही  गुणगुणायचे!! I mean, I have never seen any teacher like this! VIT ला शिकवायचे वाटतं! आम्ही कायम म्हणायचो काय धमाल येत असेल कॉलेजमधे! त्यांच्याकडे किती गाड्या असतील हा आमचा नेहेमीचा कोड्यांचा प्रश्न!

खूप आनंदी दिवस होते ते! बघा ना, “मला” गणित कधीही न आवडलेल्या मुलीला कधीही एम१-एम२-एम३ ची भिती बसली नाही, एव्हढंच काय मी त्यात फक्त ४०वर पास न होता चक्क स्कोरही करू शकले म्हणजे काय म्हणायचे आता?? तेहि परिक्षेच्या आधी फक्त एसेस्केंची क्लासची वही वाचून जायचे! दॅट्स इट ! एव्हढं सोपं झाले होते.. हा आता कधी कधी अगदी रडकुंडीला आणायचे सर. पोर्शनच कम्प्लीट करायचे नाहीत. मग आम्ही मुलंच दमदाटी करणार, सर धावपळ करत सर्व ठिकाणांचा पोर्शन संपवू पाहणार. नेहेमी तो पूर्ण व्हायचाच असेही नाही! बरेच जण वैतागायचेही , पण आम्हाला राग असा कधी आला नाही! बहुतेक आम्ही ९०+ मार्कांची स्वप्नं पाहीली नाहीत ,त्यामुळे आमचे काही बिनसले नाही! 

धम्माल होती पण! अजुनही आयडियल कॉम्प्लेक्स दिसले की हे सगळं आठवतं, इथे बसून तर त्या आठवणी येतातच! [ अजुनच मजा म्हणजे ग्राफीक्सचा क्लास आमचा तिथेच व्हायचा! व ते सर होते  JVK  !  J.V. Kulkarni ! पण त्यांच्याबद्दल नंतर कधीतरी! ]