hmm.. ajun ek blog lihaycha attack! ani arthatch nirarthak..

gele kahi diwas lokanche june blogs vachun kadhle. mast vatla! mag achanak maza blog suddha vachla. kevdha lihlay mi attaparyant? well, traffic stats vachun tar thakkach zale. ajunahi itake loka blog visit kartat? ani itkya vel?? asha paristhitit mi kahi ek na lihine he mhanje far ch zale!

bagha na, itakya desperately lihavasa vatla, ki ubuntu OS, tyavar baraha nasane , mandivarch zoplela neel.. kahi ek adavu nahi shakat ahe mala! agadi zashichya ranichya thatat, mandivar mulala gheun blog update kartiy!

update karnyasarkha khup ahe arthatch. Neel mule ayushya badalun gelay. purvi mala he asa kahi hote, mhanje ayushya badalane vagere far cliche statements vataychi. ata arthatch nahi. literally everything has changed. I just don’t understand where time passes. so there is no thing called as timepass! poor joke, iknow! but whatever.. it feels good. I am loving the change. Neel var pudhchya posts madhun kahi na kahi yeilch. tyamule ata lihit nahi. devnagari madhunch lihin te sagla. i really don’t like roman marathi!

so yeah.. kahitari(ch) ka asena, pan lihun bare vatle… am happy to be back!

bhagyashree.

शनीवार उजाडला.. उजाडला कसलं उलटलाच म्हटले पाहीजे, तेव्हा आम्ही जागे झालो व आता कुठेतरी गेलेच पाहीजे भटकायला असे विचार सुरू झाले.. आधी विचार केला मस्त आवरून मालिबूला जाऊ, बीचवर वेळ घालवू व तेथील नेपच्युन’स नेट मध्ये जेवून भटकत भटकत परत येऊ.
जसा प्लॅन तयार होईल तोच प्लॅन एक्झीक्युट करणे म्हणजे आमच्या दृष्टीने पाप असल्यासारखे वागतो आम्ही दोघं! बाहेर पडलो, ते मालिबूच्या उलट्याच दिशेला! सॅन्टा बार्बराला.. दोन्ही लाडक्याच जागा! ही काय नाहीतर ती काय..
१०१ वर प्रचंड ऊन व झळा बसत होत्या. वाटलं हे अवघड होणार आहे. इतक्या उन्हाचे बाहेर पडणे आजकाल नकोच वाटते. असं मनात म्हणतीय तोवर गाडीने व्हेन्च्युरा मागे टाकले व त्याच वेळेस ढगांनी सूर्याला ! जसा जसा डोंगराचा चढा रस्ता आला तसा डावीकडे समुद्र दिसू लागला.

अरे पण हे काय ! असे दृश्य मी खरंच कधी पाहीले नाही.
नावाला जागणारा संथ प्रशांत महासागर, ढगा दाटून आल्याने सूर्यदेव व उजेड तात्पुरत्या ब्रेक वर गेलेले, जितके ढग आभाळात त्याहून जास्त खाली समुद्रावर उतरलेले. व त्या सर्व वातावरण निर्मितीमुळे समुद्र चक्क उभा दिसत होता. म्हणजे कळलं ना? समुद्र म्हटल्यावर कशी दूरवर एक क्षितीजाची ओळ दिसते, तसली काहीच भानगड नाही. समुद्राचे पाणी व आकाशातले ढग सगळे मिसळून गेलेले. त्यामुळे ही जमिन आहे की आकाश आहे? समुद्राचे पाणी आहे की ढग आहे काही कळेनासे झालेले..

हळूहळू आमच्या आवडत्या ‘एमा वुड स्टेट बीच’ पाशी गाडी जावू लागली तशी नेहेमीची RVची गर्दी दिसू लागली. आम्हीही मग आमचा खाऊचा डबा काढला व बीचवर एका खडकावर बसून वातावरणाचा आस्वाद घेऊ लागलो. इतकी सुंदर हवा होती ! अगदी ५-७ मिनिटांपूर्वीच उन्हाच्या झळांनी मी वैतागले होते हे खरे सुद्धा वाटणार नाही, अशी!
आमच्या पाठीमागेच मोठ्ठाल्ला डोंगर ढगांची दुलई पांघरून बसलेला.

व पुढे उधाण आलेला समुद्र !

मग मी ही थोडंफार फोटोसेशन करायचा प्रयत्न करू लागले. पण मला अजुनही ढगाळ हवेत छान क्लिअर फोटो काढता येत नाहीत. मग ते पिकासावर कॉन्ट्रॅस्ट सांभाळा वगैरे करावे लागते. पण तरी काढले.

तेव्हढ्यात निनाद ओरडला, ” ए तिकडे बघ समोर, पाण्यात !! ”
“काय आहे??”
“अगं मासे दिसतायत.. ”
“नाहीरे, ही सर्फिंग करणारी लोकं असले कपडे घालतात की ते मासेच वाटतात.. सोड.. ”
“बघशील का जरा??”
“ओके.. बघुया.. ”
आणि मला चक्क पाण्यातून एक त्रिकोण वर आलेला दिसला.. शार्क?? :अओ: इतक्या जवळ?? आणि ही लोकं काय आरामात पोहत आहेत!!

थोडं नीट पाहील्यावर (आणि अर्थातच थोडा कॉमन सेन्स लावल्यावर ) कळले की ते डॉल्फिन्स होते !!

ऐकले होते, पाहीलेही होते, पण डॉल्फिन्स इतके माणसाळलेले किंवा फ्रेंडली असतील याची काहीच कल्पना नव्हती! इतके मस्त पोहत होते.. लाट आली मोठी, की तिच्यावर सवार होऊन धिंगाणा करत होते !

ही बाई दिसतीय ना? तिच्या समोरच जवळपास ६-७ डॉल्फिन्सचा मित्रगण एकत्र पोहत होता. इतकी धमाल करत होते ना ते, की नुसते बघत राहावेसे वाटत होते. सगळे एकामागून एक डुबकी मारायचे पाण्यात.. आणि मग मोठी लाट आली की परत तिच्याबरोबर पोहायचा खेळ! फार हेवा वाटला त्यांचा! त्याचबरोबर त्यांच्या बरोबरीने पोहाणार्‍या या लोकांचाही! आम्ही काही पोहाण्याच्या इराद्याने आलो नव्हतो, नाहीतर आम्हालाही धमाल करता आली असती..

हळूहळू सगळे डॉल्फिन्स पोहत पोहत आमच्या डाव्या हाताला लांबवर गेले. मग काय आमचा तिथला इंटरेस्टच संपला! नेहेमी त्या जागेवर पिक्चरचा हिरो असतो समुद्र, डोंगर .. मात्र आज हिरो होते डॉल्फिन्स! ते निघून गेल्यावर बाकीचे साईडी हिरोज, अन डिरेक्टर्स कशाला पाहायचे! (तसंही ते हज्जारदा पाहीलेय.. इव्हन लोकांनाही ही जागा माहित झाली असेल एव्हाना.. :फिदी: )

तिथून निघालो, तर विनोदाच्या बीबीवर शोभेलशी पाटी दिसली. लगेच फोटो काढला! (काय हे मायबोली व्यसन!)

मग रस्त्याला लागतोय न लागतोय तेव्हढ्यात ही हिरॉईन आली! झुकझुकगाडी !!

अ‍ॅमट्रॅकची ही सर्फलाईनर मस्तपैकी समुद्रकिनार्‍याशेजारून , डोंगराच्या पायथ्यापासून झुक झुक करत जाते. अगदी रमत गमत .. जणू काही आतल्या प्रवाशांना अभिमानाने तिच्या आसपासचा परिसर दाखवत , त्यांना त्या जागेचा पूर्णपणे मझा लूटता येईल अशी जाते..

गंमत म्हणजे आमच्या गाडीत तेव्हाच ते ‘रब ने बनादि जोडी’ मधले ‘फिर मिलेंगे चलते चलते’ गाणं लागलं!! :फिदी: आणि निनादला तर अगदी राजेश खन्ना झाल्यासारखेच वाटू लागले !! मग त्याला ‘तेरे सपनोंकी रानी’ इथ्थेच गाडीमध्ये आहे हे सांगून जरा (ट्रेनमधून) जमिनीवर आणले.. :फिदी:

अशा सुपर्ब हवेचा आनंद घेत , फोटो काढत आम्ही निघालो सॅन्ता बार्बराच्या दिशेने..
लँड ऑफ ब्युटी !! दुसरा शब्दच नाही ..

नेहेमीसारखे बीचवर न जाता आम्ही गेलो ‘स्टेट स्ट्रीट’ला. अमेरिकेतील सर्वात सुंदर डाऊनटाऊन समजल्या जाणार्‍या ठिकाणी. या रस्त्यावर येऊन कॅमेरा काढायची सुद्धा शुद्ध कधीच न राहील्याने इथले फोटोज माझ्याकडे नाहीतच.
(हा एक नेटवरचा फोटो बघा या जागेचा.. )

आणि हे माझे पूर्वीचे सॅन्टा बार्बराचे फोटो.

स्टेट स्ट्रिटवर मनसोक्त फिरलो ! शॉपिंगचे खूप पर्याय आहेतच इथे. पण यावेळेस तर मला खूप इंडियन वस्तू,कपडे,नक्षीदार दागिने,स्कार्व्हज, साड्या विकणारी दुकानं दिसली.. रस्त्यावर आर्टिस्ट आपली कला सादर करत होते. एक माणूस तर ड्रमवर इतके अफाट सुंदर अफ्रिकन बीट असलेले म्युझिक वाजवत होता की सगळी लोकं तिथेच रेंगाळत होती! एक आजोबा व्हायोलिनवर अतिशय आर्त म्युझिक वाजवत होते..
असा माहौल बनतो ना इथे! पाय निघतच नाही.. असं सगळं भरपूर हुंदडल्यावर अर्थातच भूक लागली. तेथील गलंगा थाई रेस्टॉरंट मध्ये आयुष्यातील सुंदर थाई फुड खाऊन तृप्त मनाने व पोटाने घराच्या दिशेने निघालो..
डॉल्फिन्स, ही हवा, स्टेट स्ट्रिट.. सगळ्याची धुंदी चढली होती अगदी !
अज्जिबात विसरणार नाही मी, अशी ही एक दुपार-संध्याकाळ !

नमस्कार वाचकहो..

सद्ध्या भारतवारीवर असल्यामुळे ब्लॉगिंग अगदी बंदच आहे. तिथे अमेरिकेत केव्हढाल्ला रिकामा वेळ असतो आणि  इथे कसा वेळ जातो हेच कळत नाही! 

असो..

आता भारत वारी संपतही आली त्यामुळे जिवश्च-कंठश्च मैत्रिणीची आठवण यावी तशी ब्लॉगची आठवण आली ! पेंडिंग कमेंट्स पाहताना लक्षात आले की , मंदार आणि अनिकेत* या दोघा ब्लॉगर्सनी मला एका प्रश्नावलीसाठी टॅग केलं आहे त्यामुळे ते कळल्याबरोबर व वेळ मिळाल्याबरोबर लगेचच ब्लॉग उघडला..

* एक छोटी मिस्टेकची दुरूस्ती .. मंदार आणि विरेंद्र या दोघांनि टॅग केले होते. कमेंट्स पाहून लेख लिहायला घेईपर्यंत नावांचा गोंधळ केला..

८-१० दिवसांत नियमित ब्लॉगिंग सुरू होईलच असे दिसते आहे..
तेव्हा भेटू परत..

तोवर ही माझी उत्तरं !

1.Where is your cell phone?
माझ्या डाव्या हाता जवळ..

2.Your hair?
काळे-कुरळे…

3.Your mother?
Defense employee. थोडक्यातच लिहीते – “माझा आदर्श” !

4.Your father?

M.com, L.L.B, C.A.

Apart from being proud of my successful HR – Finance Director Dad,  I always wondered how did Baba manage to conquer all these degrees with such an effort in hell of an situation,  when on the other hand  It was damn difficult for me to  become just an Engineer with having all the financial, moral and what not support from my mom-dad !! 

5.Your favorite food?
नंबर १ : आईच्या हातचे भाजणीचे थालिपीठ – फोडणीची पोळी.
बाकी बरंच आवडतं! पण वरील गोष्टींना तोड नाही !!
पुरणपोळी, भेळ, रगडा-पॅटीस ( गणॆश भेळचचच ) , सौथ इंडियन डिशेस,
मांचुरियन, मेक्सिकन बरंच- त्यातही चिकन चलुपा,१$  मॅकअडोनल्ड बर्गर्स , कंग पाऊ चिकन, p.f chang’s लेट्युस रॅप्स, … जाऊदे .. बहुतेक मला अमेरिकेची आठवण यायला लागलीय आता !!

6.Your dream last night?
I’m going to be extremely frank !
to my nightmare – I was cooking in my LA apartment.. ! :O 

7.Your favorite drink?
कॉफी !! पण सगळे जळतात मला चांगली कॉफी करता येते म्हणून..  आणि सग्गळॆजण मला ती सोडायला सांगतात !!

8.Your dream/goal?
मला जगातील सर्व गोष्टी…  स-र्व-गो-ष्टी- …  – कला – नृत्यप्रकार – पाकप्रकार – भाषा – जगात जे काही exist होते ते आले पाहीजे.
नव्यानेच जाणीव झालेले ड्रिम आहे ! बघू काय होते ते..

9.What room are you in?
माहेरी – पुण्यात   माझ्या रूम मध्ये   कंप्युटरसमोर

10.Your hobby?
जे दिसेल ते वाचायचे.
कंप्युटर( आधी बिघडवून) दुरूस्त करणे .
भसाड्या आवाजात चुकीच्या लिरीक्स व किमान ३ वेगळ्या पट्ट्यांमध्ये गाणे .. rare quality !
मुड असेल तर चित्रे काढणे,
पण अगेन.. जे दिसेल ते वाचणेच मला अती आवडतं !!  I’m crazy book lover !!

11.Your fear?
बर्‍याच फालतू गोष्टी.. उदाहरणार्थ,विमान टेक-ऑफ+लॅंडींग करताना, अंधार, अंधारात दिसणारी काळी झाडे, तसेच वॉर्डरोबची सावली..
झुरळ.. ही फालतू चीज नाहीये.. ती लिस्ट संपली वर.. आता अती डेंजर..
आता विचार केला तर समजतंय़, मला उड्णार्‍या व अती वेगाने पळणार्‍या + मानवाच्या जवळ बिन्धास्त जाऊ शकतात अशा कुठल्याही क्रिचरची भिती वाटते.. ((

12.Where do you want to be in 6 years?
In India..

13.Where were you last night?
१३ तास कंप्युटर समोर.. ट्रोजन्स बरोबर लढाई सुरू होती ! मी निकाल लावला त्यांचा !!

14.Something that you aren’t diplomatic?
probably to everybody. I cannot be diplomatic anytime in my life. that’s one thing I want to learn !

15.Muffins?
yumm .. yumm..  yumm…

16.Wish list item?

थोडंसं गंभीर व्हायचे झाले तर ..
१. i want my college life back.
२. मला शक्य असते तर या जगातून नस्तं राजकारण – छक्के-पंजे  काढून टाकायचे आहेत.
३.i want my niece back.

17.Where did you grow up?
पुणे .. एरंडवणे.

18.Last thing you did?
Bought Jodawi and Bangles for Sankranti !

19.What are you wearing?
black trackpant , green Tshirt.
(What’s the pupose of this Q? )

20.Your TV?
I hate TV.

21.Your pets?
नाही आहेत. असलेली आवडले असते, परंतू १०-१२ वर्षांनी दु:ख्ख सहन करायची ताकद नाहीये.

22.Friends
मोजकेच. इतके मोजकेच की नावंच सांगते.
शाळेतली – मानसी
कर्नाटक गृप : मैथिली, योगिता, विशाल, स्मितल
इंजिनिअरिंग : स्विटी.

23.Your life?
मला मिळालेले आयुष्य फार जबरी आहे ! Thank God !

24.Your mood?
फार मुडी आहे. तो नक्की कसा आहे हे सुद्धा पटकन सांगता नाही येणार इतका लवकर तो बदलतो !

25.Missing someone?
हो .. नवरा..

26.Vehicle?
स्वत:ची कुठलीच नाही .. बाबांची Ritz. नवर्‍याची Corolla.

27.Something you’re not wearing?
मत्सर..

28.Your favorite store?
any book store.

Your favorite color?
black, brown, blue.

29.When was the last time you laughed?
रोजच हसते. पण खदाखदा, continuous, ३-४ तास विचाराल तर Hotel Darshan, prabhaat road, पुणे, २१ डिसेंबर ०९, संध्याकाळी ८ .
Our Karnatak group meet. one hell of meeting !

30.Last time you cried?
don’t want to recall that.

31.Your best friend?
आई, निनाद(नवरा), मानसी, मैथिली , मैथिलीची आई, स्विटी.

32.One place that you go to over and over?
In Pune – probably Laxmi road & Tulashi baug.
In LA – Sea .. any Sea !

33.One person who emails me regularly?
काही मराठी ब्लॉगर्स, Problogger, Copyblogger, John Chow, Chakali, Chintoo आणि ऑर्कुटवरील वर्क फ़्रोम होम + इंटरनेटवरून किती पैसे मिळाले सांगणार्‍या पोरी… इत्यादी लोक नियमित मेल पाठवतात ! जवळचे कोणीच इमेल पाठवत नाही. ते फोन करतात.

34.Favorite place to eat?
जाऊदे.. सारखे काय खाण्यावर बोलायचे.. खादाड म्हणतील लोकं!!

टॅग कोणाला करावे कळात नाहीये. ज्यांनी वाचले हे, व ज्यांनी ही प्रश्नमालिका सोडावली नाहीये त्यांनी अवश्य स्वत:ला टॅग करून घ्यावे.

युट्युबवर फिरताना ही मजा सापडली!

आधी हा व्हीडीओ पाहा..

ओळखली चाल?
आपले दिल तडप तडप या पोलिश लोकगीतावरूनच आले आहे..

आजकाल प्रीतम वगैरे संगीतकार बिन्धास्त कोरिअन म्युझिक/चाली चोरतात तेव्हा चीडचीड होते. पण काही कारणाने मला हे साम्यस्थळ पाहून वैताग नाही झाला. कदाचित आपले दिल तडप तडप इतके सुंदर गाणे आहे, की ते कुठल्या दुसर्‍या गाण्यावर आधारीत असले तरी फरक पडत नाही. मजा वाटते,वैताग नाही याचे अजुन काय कारण आहे माहीत नाही. [ अजुन एक आठवण म्हणजे, हे गाणं माझा दादा गिटारवर फार भारी वाजवायचा! MITच्या ऑर्केस्ट्रामध्ये तोच असायचा गिटारला, त्याच्या गिटारमुळेच बरीच गाणी अशी ट्युनसकट लक्षात राहीली आहेत व बेहद्द आवडतात! ]

तसं बघायला गेलं तर ही अशी प्रेरणा मिळणे काही कमी नाही आपल्याकडे!

मेहबूबा - Demis Roussos – Say You Love Me

[ अर्थात, मेहबूबा अशक्य सही आहे यापेक्षा!! ]

नींद चुरायी मेरी  - Sending all my love – Linear

[ मला दोन्ही गाणी प्रचंड आवडतात!! ]

हां हां ये प्यार है – Frankie Valli’s ‘Cant take my eyes off you’!

[ ही हां हां ये प्यार है ओळ दोन्ही गाण्यात किती उशीरा येते! मला असे झाले कस्ले स्लो गाणे आहे, झोप येईल आता! ]

आते जाते (मैने प्यार किया) – हे स्टीव्ही वंडरच्या I just called to say I love you आणि मेरे रंग मैं हे Final Countdown च्या कॉपीज आहेत हे तर जगजाहीर आहे..
तु मिले दिल खिले हे सुद्धा नितांतसुंदर गाणे जर्रासे ढापले आहे. Enigmaच्या ‘Carlyl’s song’ वरून, अजुनही एक दोन गाण्यात ते ट्रेसेस सापडतात.

पण हे बघा कसलं note to note ढापलंय !

जाना सुनो (खामोषी) –  Bring The Wine – Paul Anka.

[तरीच मी विचार करायचे हे असले निबंध गाणं का आणि कसे आले आपल्याकडे?]

दिल को तुमसे प्यार हुआ (RHTDM) – Song from secret Garden

[ प्लीज हा.. RHTDM ची सुद्धा गाणी सापडायला लागल्यावर मी हा उद्द्योग आटोपताच घेतला.. ती गाणी अतीसुंदर आहेत. कशाची कॉपी असली तरी मी नाही लक्ष देणार! ]

पल पल (लगे रहे) – Theme for dream 0 Cliff Richard

[ हे तरी गाणं ओरिजिनल पाहीजे होते.. भन्नाट आवडले होते हे गाणं ]

असो ! अशी खरंच लाखो गाणी मिळतील. पण मी इथे मला जी आवडतात किंवा ज्या गाण्यांनी मला पार शॉक दिला अशी गाणी लिस्ट केली आहेत.. I am sure there are more. पण मलाच कंटाळा आला आता!

तुम्हाला अशी गाणी माहीत आहेत का? तुमची आवडती कॉपी कुठली ?
[ अशा कॉप्यांचा उत्तम डेटाबेस इथे मिळेल.. http://www.itwofs.com/ ]

परवा मिथूशी फोनवर बोलताना अपरिहार्यपणे विषय ११वी – १२वी पाशी आला. मग कलमाडी  ज्युनियर कॉलेज, आ्मचा ग्रुप असा फिरत  फिरत  अपरिहार्यपणेच SSK पाशी आला…
SSK ? काय आहे हे SSK??  तर , ते आहेत आमच्या सरांचे नावाचे इनिशिअल्स. S.S.Kulkarni ! Sunil S. Kulkarni !

इंजिनिअरींगला ऍडमिशन घेतली. सगळी नव्याची नवलाई संपली आणि थोड्याच दिवसात काहीतरी भयंकर नावं कानावर पडू लागली! M1, Graphics, App-mech इत्यादी. या सर्व विषयांना क्लास मस्ट आहेत असे हुषार मैत्रिणींकडून समजले. काही तर चक्क जाऊ सुद्धा लागल्या होत्या! आम्ही (म्हणजे मी, मिथू वगैरे) , इंजिनिअरिंगला तेही आवडत्या Computer Engineering ला ऍडमिशन मिळाल्याच्या आनंदात आणि एव्हरेस्ट सर केल्याच्या आविर्भावात बसलो होतो. परंतू सुवीने ऑल्रेडी क्लासेस सुरू केलेत म्हटल्यावर आम्हाला पण टेन्शनच आले. व चौकशा करून आम्हीही पैसे घेऊन गेलो SSK सरांच्या क्लास मधे ! ( आधी वगैरे पैसे भरल्याचे मला आठवत नाहीये , डायरेक्ट पहील्या दिवशी पैसे घेऊन गेलो.. )

आयडिअल कॉम्प्लेक्स !

आमच्या MIT कॉलेजच्या अगदी जवळ , आजूबाजूला भरपूर कट्टे, चहा, कॉफ्या प्यायच्या टपर्‍या, शेजारी ’झेस्ट’ नावाचे अतिशय उच्चभ्रू कॉफी हाउस आणि कॉम्प्लेक्सच्या खालीच “आई गं… ! “ नाही, मी नाही ओरडते.. आई गं , नावाचे चाट -जॉईंट होते ते.. चाट – जॉईंट ? फार मोठं नाव झाले.. त्याला आई गं च म्हणूया! तेच बेस्ट ! इतके सगळे पथ्यावर पडणार्‍या गोष्टी दिसल्यावर क्लास आवडायलाच पाहीजे ! मग सर कसे शिकवतात वगैरे राहीलं बाजूला ! पैसे भरून क्लास पक्का करून टाकला. पण बॅच कुठली मिळावी ? सकाळी ६.३० !! अरे देवा.. सकाळी ६.३० वाजता कोण्तरी इंजिनिअरिंग मॅथ्स १ शिकले असेल का? पण पर्याय नव्हता. आणि होकार भरला..

क्लासला जाण्यासाठी मिथू दुसर्‍या दिवशी सकाळी ६.१०ला वगैरे माझ्याकडे आली, तेव्हा मी झोपले होते !! बाबांच्या हाकांना दाद न देत ढाराढूर झोपणे हा माझा जन्मसिद्ध हक्क असल्यासारखा बजावायचे मी! शेवटी  कसेतरी घाईत आवरून घराबाहेर पडायलाच वाजले ६.२५ ! संपलं.. पहील्याच दिवशी उशीर ? सर महाशिस्तीचे असले तर काही खरं नाही ! घाईघाईने पोचलो आयडिअल कॉम्प्लेक्सला.. तर खाली मोठ्ठा घोळका गाड्यांवर बसलेला..  जवळ जवळ पावणे सात वाजले तरी सर आलेच नव्हते. हुश्श, वाचलो बुवा आज ! असं म्हणायच्या आतच कळले की This is very normal ! SSK सर कधीच वेळेवर येत नाहीत !! आता आम्ही आ च वासला! म्हणजे काय? मग एव्हढं टाईट शेड्युल, सतराशेसाठ ब्रॅंचेस, सगळी कडचा पोर्शन संपवतात कसे सर ?? उत्तर मिळाले : That’s SSK !!

जरावेळात खरंच सरांची मरून स्कॉर्पियो आली. ड्रायव्हर दिसला, मागे कोणीच दिसेना ? म्हटलं म्हणजे काय आता? ड्रायव्हरसारखे दिसणारे सद्गृहस्थच एसेस्के आहेत की काय ? पण नाही! ते मागच्या सीटवर झोपले होते .. )) बिल्डींगपाशी आल्यावर ताडकन उठून केस बिस नीट करून सर उतरले आणि मुलांमुळेच क्लासला उशीर होत असल्याच्या अविर्भावात कोणाएका कडे किल्ली देऊन सर्वांना वर क्लासरूममधे पिटाळले!! ) क्लासरूममधे बसल्यावर चक्क  त्यांनी माईक काढला आणि बोलू लागले !! पहीला धक्का हा! मॅथ्स शिकवायला माईक? बर्र… ते झालंच.. पुढचा धक्का म्हणजे चक्क विनोदी बोलत होते ते! आम्ही आपले हसतोय! तेव्हाच समजलं भारी मजा येणार या क्लासला!

सरांचे उशीरा येणं अगदी रोजचंच. सुरवातीला आम्ही दोघी वैतागायचो! पण उशीराच जावं म्हटलं तर नेमके त्या दिवशी सर वेळेत हजर ! वर काहीतरी कॉमेडी टोमणे ऐकून घ्या! त्यापेक्षा लवकरच जाऊन गप्पा मारूया असा चांगला निर्णय आम्ही घेतला! त्यातून आमच्या ११-१२वीच्या गृपलाही सांगितले, एसेस्केलाच या, आयडियलच्या सकाळच्या बॅचलाच या! पण माझ्या घराच्या जवळ राहणारे योगिता,विशाल आणि वरूणच आले. बाकी लोक्स दुसरीकडे गेले. मग तर काय ! रोजच्या भरपूर गप्पा! सकाळच्या थंडीत कुडकुडत गॉसिपिंग करायला काय धमाल येते ते सांगूच नाही शकणार मी! तरी आम्ही फार सज्जन मुलं. की बावळट म्हणायचे माहीत नाही! पण त्या गप्पांना बरोबर चहा असता तर अजुन मजा आली असती. पण असले खर्च निदान तेव्हा तरी व्हायचे नाहीत. आणि त्यातून एसेस्के नक्की कधी येतायत कोणाला ठाऊक??चहा प्यायला जायचो आणि नेमके यायचे ते..

खरं आता विचार केल्यावर वाटतं, एसेस्केंचे फक्त उशीरा येणंच लक्षात राहतंय. पण मुळात किती उत्तम शिकवायची कला होती त्यांच्याकडे?? माईक घेऊन, समोरच्या पहिल्या बाकड्यावर बसून, अमिताभाअरखी पांढरी फ्रेंच दाढी असलेले ते काहीतरी जोक्स टाकायला लागले की हशा उसळायचा अगदी ! त्यांची बरीच वाक्यं मी आता विसरले. पण एखाद्याने फालतू मिस्टेक केली की ते अगदी साधूच्या थाटात शाप देणार, तेही माईकवरून : “ए इंजिनिअर/टोणग्यांनो शाप देऊ का रे??” , ” तुझा एम१ ४ वेळा राहणार बघ!!”, “(फळ्यावर गणित सोडवत) एक-दोन-तीन-चार स्टेप्स मधे गणित पूर्ण!” किंवा “हे मूल माठ आहे! “ कधी म्हणणार: ” कळतंय का टोनीलाल? की आयवा जातंय?” [ आयवा जातंय म्हणजे टॅन्जंट जातंय!! ) ]
एरवी क्लासला उशीर झाला म्हणून फोन केला की सर म्हणणार : “अरे फ्लायोव्हरपाशीच आहे बघ, ५ मिनिटात येतो!” (येतात पाऊण तासानी).  बाकी बरीच या ओर्कुटच्या कम्युनिटीत आहेत. जरूर वाचा! )

त्यांच्यामुळे मला एम१ कधीच अवघड वाटला नाही! अगदी हसत खेळत क्लास पार पडला, गप्पा-गॉसिपिंग झाले, क्लासमध्ये विनोद झाले, कधी कधी ते आम्ही गणित सोडवत असताना गाणंही  गुणगुणायचे!! I mean, I have never seen any teacher like this! VIT ला शिकवायचे वाटतं! आम्ही कायम म्हणायचो काय धमाल येत असेल कॉलेजमधे! त्यांच्याकडे किती गाड्या असतील हा आमचा नेहेमीचा कोड्यांचा प्रश्न!

खूप आनंदी दिवस होते ते! बघा ना, “मला” गणित कधीही न आवडलेल्या मुलीला कधीही एम१-एम२-एम३ ची भिती बसली नाही, एव्हढंच काय मी त्यात फक्त ४०वर पास न होता चक्क स्कोरही करू शकले म्हणजे काय म्हणायचे आता?? तेहि परिक्षेच्या आधी फक्त एसेस्केंची क्लासची वही वाचून जायचे! दॅट्स इट ! एव्हढं सोपं झाले होते.. हा आता कधी कधी अगदी रडकुंडीला आणायचे सर. पोर्शनच कम्प्लीट करायचे नाहीत. मग आम्ही मुलंच दमदाटी करणार, सर धावपळ करत सर्व ठिकाणांचा पोर्शन संपवू पाहणार. नेहेमी तो पूर्ण व्हायचाच असेही नाही! बरेच जण वैतागायचेही , पण आम्हाला राग असा कधी आला नाही! बहुतेक आम्ही ९०+ मार्कांची स्वप्नं पाहीली नाहीत ,त्यामुळे आमचे काही बिनसले नाही! 

धम्माल होती पण! अजुनही आयडियल कॉम्प्लेक्स दिसले की हे सगळं आठवतं, इथे बसून तर त्या आठवणी येतातच! [ अजुनच मजा म्हणजे ग्राफीक्सचा क्लास आमचा तिथेच व्हायचा! व ते सर होते  JVK  !  J.V. Kulkarni ! पण त्यांच्याबद्दल नंतर कधीतरी! ]

[ I guess I have lost the tempo of writing about my East Coast trip,    which I was planning to finish ASAP.  त्यामुळे आता ती सिरीज कधीतरी नंतर  पूर्ण करीन मी..सद्ध्यातरी मी मनात येईल तसे लिहीणे फारच मिस करतीय!   त्यामुळे  आता काही दिवस मैदान मोकळे, विषयाचे बंधन नाही! ]

ह्म्म… विषयाचे बंधन नाही ही चांगली गोष्ट आहे, पण एक तरी विषय पाहीजे ना डोक्यात? जो होता मोठ्ठा तो बाजूला सारला. आता विचार करतीय काय लिहू?? हल्ली डोक्यात इतके  काय काय चालू असते ना, की प्रत्येक क्षणी येत असतं या गोष्टीवर आपण नीट लिहूया,  त्याच्यावर वाचले पाहीजे, interesting आहे वगैरे. पण प्रत्यक्षात लिहायला बसले की  नाहीच काही ते आठवत. मजाच आहे !

सद्ध्या मी इतक्या गोष्टींवर वाचतीय :

1. सेल्फ होस्टेड ब्लॉगमध्ये काय काय सुधारणा / प्लगिन्स असले पाहीजेत?
2. माझा आवडता टॉपिक,  Search Engine Optimization, हा तर मी नेहेमीच वाचत असते, माझ्या ब्लॉगवर प्रयोग करत असते. नक्की कशामुळे माहीत नाही, पण हल्ली Search Engines, Image Search मधून वगैरे माझ्या ब्लॉगवर भरपूर हिट्स येत आहेत. (हा माझ्या प्रयोगांचा परिणाम आहे की नव्यानेच वर्डप्रेसवर आले त्याचा हात आहे गुगललाच माहीत!)
3. The Lost Symbol - हे अफलातून पुस्तक मी निम्म्याहून अधिक संपवले. Dan Brown हा माणूस भारी आहे बाकी काही नाही! त्याचे प्रत्येक पुस्तक वाचताना मी मनातल्या मनात बोलत असते, ” हा माणूस वेडाय का?” , “इतके कसं भारी सुचते??” , “किती अभ्यास केला असेल त्यानी??” वगैरे..
4. पानिपत वाचायला घेतले होते. दूर्दैवाने ते मी वाचूच शकत नाहीये ! ऐतिहासिक पुस्तकांचा कंटाळा का आला हे मात्र मला समजत नाही आहे.

So , सद्ध्या वाचनाच्या आघाडीवर तसे चांगले चालले आहे. मध्यंतरी घाबरगुंडी उडाली होती माझे न-वाचन पाहून!

निनादने मला मस्त टॉपिक सुचवलाय ब्लॉगसाठी . सिरीजच होईल ती एक. “धडपड नोंद” वगैरे नाव शोभेल त्याला! मी दिवसातून इतक्यांदा, इतक्या ठिकाणी, माझ्याही नकळत आपटत,पडत,घसरत,ठेचकाळत असते की विचारायची सोय नाही! आता विषय निघालाच आहे तर काही नोंदी – भूतकाळातल्या – नोंदवूनच टाकते!

• इयत्ता ११वी, कॉलेजचा पहीला दिवस. काहीतरी टाईमपास मुख्याध्यापकांचा Address असा कार्यक्रम होता. मी जवळजवळ ३इंचाचे हाय हिल्स घालून पॅसेजमधून चालत खूर्चीपाशी येत होते. उशीर झाल्याने सर्वच जणांचे माझ्याकडे लक्ष गेले, आणि मी जमिनिवर ! ) कोणीतरी लांबून तरंगत येतंय आणि दुसर्‍या क्षणाला भूईसपाट होतंय म्हण्जे हाईटच होती ती!  ( ३ इंचाचे वगैरे हायहिल्स  मी तेव्हा का परिधान केले होते मला कल्पना नाही ! जीन्स आणि टिशर्ट असा वेश असताना, त्यातून कम्प्लिट बॉयिश हेअरकट असताना खाली इतके उंच हिल्स का घातले होते हे ” तेव्हाच्या – मलाच ” माहीत !!)
• त्याच ११वीच्या प्रॉपर शालेय जीवनाचा पहिला दिवस. सेमी इंग्लिश माध्यमातून आलेल्या मला, माझ्या आयुष्यातला तो पहीलाच इंग्रजाळलेला  दिवस अगदिच कोंडून ठेवल्यासारखा वाटला होता! त्यामुळे पटापट जीने उतरत कोपर्‍यावर असलेल्या माझ्या घरी पळण्याच्या तयारीत होते. आणि चिखल लागलेल्या जीन्यावरून घसरत खाली! ( कॉलेजमधल्या सर्व लोकांशी माझी इन्ट्रॉडक्शन ही अशी झाली!)
• अगदी सेम टू सेम फ्रेम माझ्या इंजिनिअरिंगच्या पहिल्या दिवशी रिपिट झाली!   [ या योगायोगाचे कारण मला माहीत नाही! ]
• आणि ही त्याकाळातली सगळ्यात हाईट !! – मी आणि मिथू, डेक्कनवर काहीतरी शॉपिंगला गेलो होतो. गाडी लावली व चालत कुठेतरी चाललो होतो. नेहेमीप्रमाणे प्रचंड बडबड चालूच होती! आणि अचानक माझा आवाज बंद. म्हणून मिथूने पाहीले तर मी शेजारी नाहीच ! मी जमिनीवर पडून विव्हळत – कम – हसत बसले होते !! ) I still remember that look of mithu. “How on the earth do you fell on the plain road??? “  का आणि कशी पडले ते अजुनही माहित नाही! पण अशक्य किस्सा आहे तो !

बरेच बरेच किस्से आहेत असे ! भूतकाळातले नाही आठवले तरी मी भविष्यात नक्कीच लिहीन असा मला आत्मविश्वास आहे  ! मला कधी कधी शंका येते, माझ्या मेंदूत आणि हाता-पायात काही सिन्क्रोनायझेशन नावाची चीज आहे की नाही ?? पण ते जाऊदे, कारण काहीही असले तरी मी नेहेमीच ट्रॅक सोडून पडते – पळते !

( जसा आज मी प्रवासवर्णनांचा ब्लॉगिंग ट्रॅक सोडलाय ! पण मला हाच ट्रॅक आवडतो ! व्यवस्थित ठरवून, शिस्तित लिहीत बसायला ही काय ब्लॉग स्कूल आहे का!  )

’माझी भटकंती’ या विषयावर लिहायचे अशी जोर्रात दवंडी पिटवूनही बरेच दिवस काही लिहीणे झाले नाही.. कारण: प्रसिद्ध व तीच ती ठिकाणे टाळणे.. अमेरिकेवर इतक्या लोकांनी , इतकं लिहीलंय की पुढे कोणीच काही नाही लिहीले तरी चालेल खरं.. त्यामुळे पर्याय कमी जरी नसले तरी दुर्मिळ/कमी-प्रसिद्ध पर्याय शोधावे लागतात..

बर्‍याच दिवसांपासून खास मीना प्रभू स्टाईल फिरण्यासाठी ( म्हणजे लिखाणासाठी फिरणे.. ) जागाही शोधून ठेवली.. मात्र जाणं होईना! एकदाचे काल ठरले.. सोल्वॅंग .. ( Solvang – Danish word meaning ‘ sunny field’ )

ठिकाण ठरलं.. भल्या पहाटे उठल्यामुळे दुपारचे १२च वाजले होते! आवरून, ब्रेकफास्ट(!) करून निघायला २ वाजलेच असते… पटकन खाणं आटोपले आणि आवरून २.१५ ला घराबाहेर पडलो.. तसा उशीरच म्हणायचा! पण उन्हाळ्याची हीच तर मजा ना?

पण जसे वाटले तसे घडले तर ट्रीप कसली?? अंहं, काहीही अनुचित प्रकार नाही झाला! फक्त अस्मादिकांच्या अहोंनी सर्प्राईज द्यायचे ठरवले! गाडी सॅन्ता बार्बराच्या रस्त्याला, इथली लाईफलाईन असलेल्या १०१ फ्रीवेला लागल्यावर त्याने सांगितले की आपण आधी एका लेक – तळ्यापाशी जाणार आहोत ! मग काय, अजुनच खुष ! रणरणत्या उन्हात , जंगलाच्या सावलीत आणि नितळ शांत पाण्याच्या शेजारी बसायला कोणाला नाही आवडणार??

त्या लेकचे नाव, कशुमा लेक.. ( Cachuma Lake ) सॅन्ता बार्बरा स्टेट पार्क मधे वसलेले.. अर्थात इतक्या सुंदर जागी जायला तितकाच सुंदर रस्ता पाहीजेच! होता देखिल…

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

नुसत्या रस्त्याचेच इतके फोटो काढण्याची वेळ कधी आली नव्हती.. भरपूर इन्क्लाईन असलेला प्रचंड वळणावळणाचा, खाली त्याहून प्रचंड दरी असलेला आणि तितकाच गर्दीचा हा रस्ता! त्याचं देखणेपण वर्णायला शब्दच नाहीत..

असंच फोटो खेचत, व्हीस्टा पॉईंट्सना थांबत अधून मधून ड्राईव्हींग डिरेक्शन्सकडे लक्ष देत प्रवास अगदी मजेत चालला होता! इतकं म्हणजे इतकं फ्रेश वाटत होतं! ऊन जरी असले तरी घनदाट जंगलामुळे ते कधी फारसा जाणवलेच नाही .. उंचावर ते पण पाण्याजवळ असल्याने गार वारा सुटलेला, बरोबर अखंड गप्पा आणि गाणी !! एकंदरीत धमालच!

पण अमेरिकेत कधी होत नाही ते घडले! डिरेक्शन्स सांगत आहेत की ४.५ माईल्सवर लेकचा एक्झिट येईल, तो १४ माईल्स झाले तरी येईना! आजुबाजुला अतीव निसर्गसौंदर्य असले तरी हवे ते ठिकाण नाही मिळाले की चुटपुट लागते ना.. धड इकडे तिकडे पाहताही येईना.. कुठे गेले तळे? श्या, सापडायलाच पाहीजे.. पण तसं म्हटलं तर जंगलात आपण! जीपीएस नसताना शोधू म्हटले तरी कसं शोधणार? वगैरे विचार चालू असताना एकदाचं कडेला निळं निळं चमकलं !! वळु मधल्या डुरक्या सारखे नुसतेच आधी शिंग दाखव, डोळे दाखव असं तळ्याचे निसटते दर्शन होत होते.. आणि असा सस्पेन्स असला तरी खात्री होती की इथे ’अपेक्षाभंग’ होणार नाही !

केवळ ८$ चे तिकीट काढून आत गेलो.. भरपूर झाडी, ठिकठिकाणी पाट्या.. भरपूर अमेरिकन्स होतेच!! ते कुठे आणी कधी नसतात? ( खरंच बुआ, एन्जॉय कसं करायचे हे यांच्याकडून शिकावे! )
’फन प्लेस’ लिहीलेल्या दिशेने आम्ही जाऊ लागलो.. अधून मधून छत्र्या लावून बाकडी ठेवली होती, तिथे काही लोकं जेवत होते, खेळत होते..तर काही जण RVs घेऊन निवांत क्षणाची मजा लुटत होते, तर काहींची स्वयपाकाची तयारी चालू होती.. ह्म्म, फील यायला लागला पिकनिकचा!!

तसेच रस्त्याने जात राहीलो आणि ’फिशिंग पीयर’ लागला.. तिथून थोडं पुढे गेलो फिरत फिरत.. आणि असा व्ह्यु दिसला !

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

त्याचे कितीही फोटो काढले असते तरी कमीच झाले असते.. शेवटी परत फिशिंग पियरला फिरलो.. गाडी पार्क करून छोटुस्सं टेकडुलं उतरलो..

From Cachuma Lake, Solvang 1

(हा शब्द मी शोधलाय.. इतक्या गोड प्रकाराला उतार किंवा चढ काय?? काहीतरीच! )

आणि, हा आला फिशिंग पियर ! जोर्रात गेलो खरं, पण तो प्रकार बोटीसारखाच होता ! इतका डुगडुगत आणि पाण्याच्या लहरींवर डुचमळत होता की अगदी बोटीत बसल्यासारखे वाटावे !

From Cachuma Lake, Solvang 1

तिथे जरा (म्हणजे बरीच) फोटोग्राफी केली!

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

पाण्यात हात घातला.. Santa Ynez नदीचे ते लेकमधले पाणी छान वॉर्म होते.. ( नाहीतर तो प्रशांत महासागर? नुसता बर्फ ओतलेला असतो त्यात! पाय जरी घातला तरी बधीर होऊन जाईल! )

शेवटी अतिशय नाखुषीने तिथून निघालो..पण पुढे दिसला मस्त वॉकींग ट्रेल ! लुप ट्रेल होता.. त्यामुळे लेकच्या बाजूबाजूने भरपूर फिरवून आपण त्याच भागात येतो परत.. चालायला लागलो..

From Cachuma Lake, Solvang 1

छोटी पायवाट, डावीकडे चढ, उजवीकडे उतार आणि खाली पाणी! लांबवर दिसणारे ते पाणी, ती शांतता सगळं भारून टाकणारे वातावरण !

From Cachuma Lake, Solvang 1

तिथेच मला वैशिष्ट्यपूर्ण फोटो मिळाले.. लाल पान, हिरवी पानं वगैरे..

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

एक गोड खारुटली पण सापडली! धीट होती बरीच !

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

वॉकींग ट्रेल मधून निघून बोटींग एरिआ मधे आलो.. ऍक्चुअली इथे खूप मस्त ऍक्टीविटीज करता येतात. पण आम्ही दोघंच आणि तेही आयत्यावेळेस गेल्याने काही विशेष नाही करता आले.. पण हायकींग, ट्रेकींग, कॅम्पिंग, बोटींग, फिशिंग हे तर करता येतंच.. शिवाय तिथे स्विमिंग पूल व राहण्यासाठी यूर्ट्स, केबिन्स उपलब्ध आहेत.. ज्याची किंमत ६०-७० डॉलर्स / नाईट पासून २००-३०० $ पर नाईट आहे.. बुकींग अर्थात ६-६ महीने आधी होते!! त्यामुळे करायचे झाले तर खूप काही करता येते, पण ते नसलं तरी काहीच बिघडत नाही!

From Cachuma Lake, Solvang 1

बोटींग एरीआ मधली वेळ संपत आल्याने गर्दी तुरळकच होती.. तिथे असलेली माणसं आपापल्या बोटी परत नेण्याच्या कामात गढल्यामुळे आम्हाला ते कसं करतात हे कळले ! गाडी अगदी पाण्यात पार उतरवून त्यावर बोट आणतात.. किती हौशी लोकं ही , खरंच !

From Cachuma Lake, Solvang 1

From Cachuma Lake, Solvang 1

तिथे जरा वेळ खादाडी केली… आणि प्रयाण केले पुढच्या ठिकाणी अर्थात – सोल्वॅंग !!

From Cachuma Lake, Solvang 1

क्रमश:

तुम्हाला हे पोस्ट आवडल्यास जरूर कमेंट्स लिहा..

फोटोंचे अल्बम पाहता लक्षात आले, की बरीच फुलं जमली आहेत माझ्याकडे.. त्यांचे हे कलेक्शन..

Please go through my Flickr Link..

तुम्हाला हे पोस्ट आवडल्यास जरूर कमेंट्स लिहा..